Ekspansja

Rozprzestrzenienie się nowej wiary było związane na samym początku z diasporą, która istniała na terenach bliskiego wschodu, wśród których pozyskiwani byli całkowicie nowi wyznawcy. Diaspora takowa od dawien dawna była bardzo silnie zhellenizowana, to właśnie z niej wywodzący się badacze starego testamentu dokonywali przekładów greckich, a jeden z filozofów powiązał cały judaizm ze swoją doktryną. Pierwsze lata kiedy kształtuje się nowa religia nazywane będą najczęściej chrześcijaństwem pierwotnym, czy też wczesnym. Kilka lat po śmierci Jezusa chrześcijaninem zostaje święty Szaweł z Tarsu, który nazywany jest później Pawłem – na początku znamy go przecież jako zagorzałego prześladowcę nowopowstałej religii. Nowy testament opisuje że gwałtowna przemiana miejsce miała w skutek spotkania ze zmartwychwstałym Jezusem i chwilowej utraty wzorku. Prawdopodobnie około czterdziestego roku życia kilka lat po śmierci Jezusa udało mu się poznać Piotra oraz Jakuba, a następnie rozpoczął pracę w diasporze oraz wśród pogan. W okolicach pięćdziesiątego roku życia w wyniku wzrastającej liczby wyznawców, którzy wywodzili się z pośród ludów rzymskich oraz greckich pojawiać zaczęły się w łonie wspólnot chrześcijańskich spory w jakim stopniu prawo mojżeszowe obowiązuje nowych adeptów pochodzenia nie żydowskiego. Wszystko rozwiązuje jednak apostolski dekret, który zrzuca z pogańskich lecz nawróconych na chrześcijaństwo osób konieczności obrzezania i wielu innych judaistycznych praktyk.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Historia

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *