Okres poapostolski

W okresie poapostolskim miejsce ma swojego rodzaju rozwarstwienie się chrześcijaństwa. Kierunkiem przeciwstawnym do judochrześcijaństwa i chrześcijaństwa prawosławnego był gnostycyzm, który łączył w sobie elementy chrześcijańskie jednak z różnorakimi praktykami pogańskimi oraz grecką filozofią. Różne sekty przyjmowały szerokie nauki o wyzwoleniu duszy oraz ciała poprzez ezoteryczną wiedzę. W opozycji do gnostyków znajdowały się jednak struktury organizacyjne głównych nurtów, które określane były mianem nurtów powszechnych, czy też katolickich. Kształtować zaczęły się w nich pierwsze ze struktur władzy, które na samym początku posiadały wyraźny służebny charakter. Od przełomu pierwszego oraz drugiego wieku znane były trzy struktury władzy w kościele, a mianowicie biskup, prezbiter oraz diakon. Wzrastać zaczynało cały czas jednak znaczenie rzymskiego zboru, po męczeńskiej śmierci w stoli apostołów Pawła oraz Piotra. Tam gdzie liczba chrześcijan byłą znaczna biskupstwa przybierały także formę patriarchatów lub stolic apostolskich. W drugim oraz trzecim wieku istniały takie patriarchaty jak rzymski, aleksandryjski oraz ten umiejscowiony w Antiochii. Później dołączały kolejne, jerozolimski, konstantynopolski i wiele, wiele innych tym właśnie podobnych. Z czasem wzrastać zaczynało znaczenie biskupstwa w Rzymie oraz samego rzymskiego biskupa, który w końcu przejął rolę zwierzchnika nad całym kościołem i od tego momentu zwany jest papieżem.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Historia

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *