Geneza schizmy

Podział kościoła na część wschodnią i zachodnią sięgał już czasów imperium rzymskiego kiedy to ówczesny z cesarzy, a mianowicie Teodozjusz I Wielki dokonał podziału całego królestwa pod koniec czwartego wieku na część zachodnio oraz wschodniorzymską. Przyczyną takowego podziału miały być przede wszystkim różnice kulturowe i niemożność zarządzania tak ogromnym i rozbudowanym organizmem państwowym. Zachód był światem, który reprezentował łacińską i rzymską kulturę, zaś na wschodzie dominowała greka oraz wpływy kultury charakterystycznej dla basenu morza śródziemnego. Początkowo Rzym odgrywał tutaj główną z ról, jednak niedługo po tym to właśnie Konstantynopol mianowany został nową stolicą cesarstwa rzymskiego, a na soborze w Chalcedoni patriarchat zrównano w prawach z papiestwem. Papież Leon I Wielki w sporze o prymat powoływał się na Ewangelię i porównywał papieża do zastępcy świętego Piotra tak jak Piotr był pierwszym wśród apostołów tak papież był pierwszym pośród wszystkich biskupów. Spór o prymat w chrześcijańskim świecie angażował także świeckich władców, między innymi cesarz wschodniej części Rzymu uznał papieża, że przeklętego heretyka podczas jednego z soborów. Eskalacja konfliktu doprowadziła do pierwszej małej schizmy, a w końcu do rozwoju o wiele większego rozłamu w kościele, którego skutki widoczne są do dzisiaj. Pomimo dużych różnic kulturowych i związanych z wielowiekową tradycją obecnie coraz częściej prowadzony jest dialog z kościołami wschodnimi.

 
 

Więcej artykułów w kategorii Odłamy

 
 

Share this Post



 
 
 
 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *